Maar we blijven positief, he Linda!

Hanna komt als een wervelwind mijn keuken binnen. Ze komt bij me op de de koffie.

Er is nauwelijks tijd om goeiemorgen te zeggen. Ze is druk in de weer met het vertellen over haar ochtend.

“Die kinderen waren er echt op uit deze morgen om me te laat te laten komen.”, ratelt ze. “De ene vond haar boek niet, de ander had geen zin om zijn bed uit te komen. En dan nog wat zagen tegen elkaar. Ik word er gek van.”

Ik knik even begrijpend en wil wat zeggen, maar dat lukt niet.

“En dan onderweg naar hier. Overal file. En die man achter me aan het licht ging een beetje lastig doen. Man, man, man… een heer in het verkeer? Echt niet! Waar gaat dat toch naartoe met de wereld?”

En nu is ze helemaal vertrokken. Eens je over ‘de wereld’ begint, kan je wel een tijdje doorgaan. De terroristen, de vluchtelingen, de politiek… Ze blijft even doorgaan en net als ik denk dat ik er een eind aan ga maken, kijkt ze op en zegt met een brede grimas: “Maar we blijven positief, he Linda!”

Begrijp me niet verkeerd.

Hanna is wel degelijk een powerlady die werkelijk positief in het leven staat. Alleen was ze het op dat moment even kwijt. Die zin er achteraan smijten is een poging van haar om te verdoezelen dat het op dat moment even niet lukt.

Maar ik zie ook mensen die altijd in die negatieve gedachtenstroom blijven hangen en toch geloven dat ze positief denken. Positief denken is een trend en vaak lijkt het alsof het gaat om woorden en zinnen zoals “We blijven positief” of “Ik blijf er in geloven” zo veel mogelijk te gebruiken.

En hoewel woorden belangrijk zijn, zijn het maar woorden. Je kan met een hele brede lach verklaren dat “alles goed is”, je kan het Universum niet voor de gek houden. Als de woorden die je gebruikt, je energie niet veranderen, gaan ze alleen maar de negatieve spiraal waar je in zit bevestigen. Of het nu positieve woorden zijn of niet.

Gelukkig kennen Hanna en ik elkaar heel goed.

Met haar laatste zinnetje kon ik niet anders dan in de lach schieten. Omdat we allebei weten dat het zo niet werkt zag ze de humor er wel van in. Ze haalde haar schouders op met een laatste ‘het was een rotmorgen’ en zette zich lachend aan tafel. De ochtendzon scheen door het keukenraam en de paasbloemen stonden te lachen op de vensterbank. Het werd nog echt gezellig.

Natuurlijk ging dit voor Hanna. Zij heeft zo veel positieve stroom in haar leven dat het voor haar gemakkelijk is om daar terug contact mee te maken. Maar dat is niet altijd zo.

Wat doe jij als je voelt dat je in die negatieve stroom zit? Hoe kom je er weer uit?

Eerst en vooral moet je al opmerken dat je er in zit. En dat vind ik persoonlijk al een moeilijke. Je kan een hele tijd bezig zijn met negatieve gedachten waardoor je je zelfs heel slecht gaat voelen en het volledig negeren. Maar goed dat is een ander verhaal.

Wat doe jij als je merkt van jezelf dat je in een negatief patroon zit? Ik hoor het graag van je!

2 Comments

  1. Gudrun

Reply